27 Απριλίου 1941:Οι πρώτες δραματικές ώρες της γερμανικής Κατοχής στην Αθήνα

Ο Γερμανός στρατηγός φον Στούμε έδωσε διαταγή και στις 3 το μεσημέρι της ίδιας μέρας, της πρώτης μέρας της Κατοχής, υψώθηκε στην Ακρόπολη και το Δημαρχείο και η ελληνική σημαία, δίπλα από τη γερμανική.

1971:Η τέταρτη επέτειος της ..."επαναστάσεως"

21 Απριλίου 1967: Η νύχτα των τανκς

Καλό μήνα!

Έργο του λαϊκού ζωγράφου  Νότη Ξάνθη. Ο Λόφος Κολωνού. Οι πρόσκοποι αναδασώνουν το Λόφο στα 1924.

Στο παλιό 60ο δημοτικό σχολείο , η 25η Μαρτίου ήταν ημέρα χαράς

Και ξύπνησε με την αγωνία,  αν η μαμά της , είχε ετοιμάσει την στολή της Ηπειρωτοπούλας.Αν τη  στολή της θα την στόλιζε και η κεντημένη με τις πολύχρωμες   μικρές πέτρες νυφιάτικη ζώνη.Φυλαγμένη καλά, η ολοκέντητη στολή ,  άφηνε την κρυψώνα της μόνο τέτοια μέρα. Ήταν δώρο , σεβαστό ,της γιαγιάς Μαρίας. Έφερε και τα αρχικά της, αφού είχε πάρει το όνομα της.Την είδε κρεμασμένη και ησύχασε. Χαρούμενα άρχισε να ετοιμάζεται για την  γιορτινή σχολική ημέρα.  Όλη την εβδομάδα έκανε πρόβα το ποίημα της για το σκετς που είχε ορίσει ο δάσκαλος – διευθυντής του 60ου Δημοτικού Σχολείου στην οδό Κρατύλου, Παπαμιχαήλ. Έχοντας στο νου της να μην ξεχάσει την κούκλα της « το μωρό της  που θα γκρεμιζόταν μαζί της », άρχισε για τελευταία φορά να λέει από μέσα της το ποίημα.

Έφτασαν στο σχολείο και αντάμωσαν και με τους άλλους γονείς. Το σκηνικό έτοιμο. Τίποτα δεν έλειπε. Η  μάλλον έλειπε. Η κούκλα της. Το κατάλαβε όταν είδε τον βράχο του σκηνικού. Τώρα? Η μαμά της δεν την άφησε  να γυρίσει  πίσω. Ο πατέρας της , είχε φτιάξει και τον βράχο,  από κόλλες σκληρές του κρεοπώλη της γειτονιάς. Κόλλες πολλές που αφού τις έβρεξε για να δώσει σχήμα,  βάφτηκε γκρι, και φάνταζε άγριος στα παιδικά βλέμματα των 9χρονων κοριτσιών. Σταύρωσε τα χέρια, κλείνοντας την απώλεια της κούκλας και άρχισε να λέει το ποίημα.

Πρώτες μυρουδιές Άνοιξης στην Αγία Ελεούσα

Η Άνοιξη φόρεσε τα καλά της και αποφάσισε ότι ήταν πια καιρός να εγκατασταθεί στην Αθήνα. Πριν όμως αποφάσισε να  ρωτήσει τον καλό ήλιο του κόσμου, ποια γειτονιά έχει υπό την προστασία του, από ποια γειτονιά το φώς του διασκορπίζεται στην Αθήνα χωρίς να μπορεί τίποτα και κανένας να σταθεί εμπόδιο.

Καλώς ήρθες Μάρτιε!

Όταν η Πλατεία Σωτήρη Πέτρουλα ήταν αλάνα και τα παδιά έπαιζαν μπάλα. Έργο του λαϊκού ζωγράφου Νότη Ξάνθη αποτυπώνοντας μοναδικά τη γειτονιά του Κολωνού και της Ακαδημίας Πλάτωνος. Μπορείτε να το βρείτε στο ημερόλογιο του Πολιτιστικού και Αθλητικού Συλλόγου "Λόφου Κολωνού", στην "Πολιτεία" (Μοναστηρίου & Θηναίας). 

Ένα ποδήλατο,για επτά μικρούς κυρίους

Στην οδό Εριβοίας ,του Εσταυρωμένου  στην Κολοκυνθού, επτά αγόρια, μία βέσπα, ένα ποδήλατο, και το μοναδικό κορίτσι, γέμιζε με άρωμα φρεσκάδας την παλιά γειτονιά.

Την γειτονιά, που είχε συνηθίσει να ξεσηκώνεται από τις καμπάνες του Εσταυρωμένου, την γειτονιά που μπορούσε να ξεχωρίζει τον ήχο της καμπάνας,πιο πολλές της  χαράς και λιγότερο της  λύπης.

30.12.1966: Η καταδίκη του Κοτζαμάνη για τη δολοφονία Λαμπράκη

Όταν οι Εγγλέζοι χτυπούσαν τα Χριστούγεννα του 1945 τον Κολωνό

To 1945 η περιοχή μας, κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών, χτυπήθηκε από τους Εγγλέζους. Ο "Ριζοσπάστης" την Τρίτη 25 Δεκεμβρίου 1945 αναφέρει πως "τα αεροπλάνα του Σκόμπυ, πολυβολούν, την Καισαριανή, τον Κολωνό, τα Εξάρχεια, την Νέα Ιωνία, το Βοτανικό, κ.α." "Υπάρχουν", γράφει η εφημερίδα "πολλά θύματα από τον άμαχο πληθυσμό".  Με νέο δημοσίευμα, στις 29 Δεκεμβρίου ο "Ριζοσπάστης" αναφέρει πως τα αεροπλάνα του Σκόμπι βομβάρδισαν το Καπνεργοστάσιο, κι ένα ακόμη εργοστάσιο. Ο Κολωνός, το Μεταξουργείο, και τα Τουρκοβούνια, δέχονται επιθέσεις με όλμους και αεροπλάνα.

"Τα τανκς κατέστειλαν την φοιτητικήν αναρχία"

Πυροβολισμοί, δακρυγόνα, οδοφράγματα

17 Νοέμβρη 1973: Στρατιωτικός Νόμος

Η "Μακεδονία" της 16ης Νοεμβρίου 1973

Το "ΟΧΙ" του Λαού και το "ΝΑΙ" του Μεταξά

Στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας

Ο Βάρναλης για την 28η Οκτωβρίου

Όταν οι Γερμανοί και οι Γερμανοτσολιάδες εκτελούσαν τα παλικάρια του ΕΛΑΣ

Ο Λαός στους δρόμους για το μεγάλο "ΟΧΙ"

Το Έπος της Αλβανίας

Ο δικτάτορας Μεταξάς και οι φασιστικοί χαιρετισμοί

Το "ΟΧΙ" του Ελληνικού Λαού

Οι καταστροφές στην Κολοκυνθού από τη νεροποντή το 1899

Νίκος Πλουμπίδης.Μια τραγωδία με τα μάτια της γειτονιάς...

ΑΡΧΕΙΟ Τάκη Ψαράκη

Η 25η Νοεμβρίου του 1952,μια ανάσα χρόνος από τον εμφύλιο, που τόσο  έντονα έζησε η συνοικία, είχε ήδη ξεκινήσει και έμελλε να μείνει αξέχαστο , να μείνει στην ιστορία, στην οδό Πρεβέζης του Κολωνού, στην πάνω γειτονιά, με τα χαμηλά σπίτια και τις μεγάλες αυλές, στα πόδια του Ιππείου Κολωνού, και λίγο πριν το ένωμα με την Ιωαννίνων.   Τίποτα δεν έδειχνε πως τις επόμενες ημέρες η γειτονιά θα ήταν πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες, δίπλα ακριβώς από τα δημοσιεύματα , που ενημέρωναν τον λαό της Αθήνας και του Πειραιά για την μεγαλειώδη  και ενθουσιώδη  υποδοχή που ετοίμαζε  στον  αγαπημένο Εθνάρχη και φίλο πρόεδρο της Τουρκίας Τζελάλ Μπαγιάρ, ένας άλλος εθνάρχης, ο δικός μας, ο στρατηγός  Αλέξανδρος Παπάγος.

Το σπίτι του Αντώνη Τρίτση στη γωνία Καπανέως και Λενορμάν

Αντώνης Τρίτσης

Δυο πελώρια  πετρωμένα  γυναικεία μάτια  στον παλιό τοίχο, έργο σπουδαίο από έναν καλλιτέχνη των  Atenistas,  μιλάνε, ίσως και να επιδιώκουν  την προσοχή όσων διασχίζουν την Λενορμάν στο ύψος του  Γαλαξία.

Στο παλιό τοίχο ,ότι απέμεινε από ένα σπίτι χαμηλό, στη γωνία Καπανέως και Λενορμάν, τα πελώρια μάτια , μας γυρνούν πίσω , στο  τέλος της 10ετίας του 50 , όταν ένας σημαντικός άνθρωπος, ζούσε κοντά μας , στον ωραίο Κολωνό.

Ο Αντώνης Τρίτσης, που  κατοικούσε με τους γονείς του, στην γωνία Καπανέως και Λενορμάν, αυτός  ο  χαρισματικός, έξυπνος και σύγχρονος για την εποχή του πολιτικός, που αν ζούσε σήμερα είναι βέβαιο ότι η Αθήνα δεν θα έχε αυτά τα χάλια.  

Ο  Αντώνης Τρίτσης  που χάθηκε πρόωρα  και  με την απουσία του έχασε  και η Αθήνα.

Γ.Ξ.

Στη φυλακή για χρέη 40 δρχ προς το δημόσιο

Από το "Ριζοσπάστη" του 1936: Όταν οι αστυνομικοί και οι "φορατζήδες" κυνηγούσαν και φυλάκιζαν τον κόσμο για χρέη 40 δρχ προς το δημόσιο. Η ιστορία επαναλαμβάνεται...

Πως χτίστηκε το Γκάζι

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ

Πώς συγκροτήθηκε ο πληθυσμός της Αθήνας του 19ου αιώνα; Ποιους επαγγελματικούς «δρόμους» επέλεξαν οι πρώτοι κάτοικοι της σύγχρονης πόλης και πώς εξελίχθηκαν οι προτιμήσεις τους διαμέσου των χρόνων; Σε ποιες περιοχές προτιμούσαν να μένουν και ποιες θεωρούνταν υποτιμημένες;

Στην παλιά αλάνα , χρόνος 1958

Έτρεχε η Λεωνή  στην Λεβιδίου, προσέχοντας μη γδάρει τα πέδιλα της στις κοφτερές πέτρες  του δρόμου. Την Λεβιδίου που γινόταν ένα με την μεγάλη αλάνα  που την έκοβε στην μέση πριν  το αντάμωμα  με την Δημοσθένους και καταλήξει στο στένεμα της  Πλάτωνος.

Στην οδό Ισμήνης του ονείρου

Την μάνδρα του Αγησίλαου δεν μπορούσε κανένας να την πλησιάσει. Από πλίθρα ψηλή, άγρια με τα ξερά χορτάρια να προεξέχουν , πάνω στον μακρύ χωματόδρομο της Ισμήνης που ένωνε τον ΄Ιππειο Κολωνό με τον  αρχαίο λόφο της Ευχλόου Δήμητρας, τον Λόφο Σκουζέ.

 Δυο τρία πατήματα από τον τοίχο και πολύ ήταν. Απαγορευόταν και το κρυφοκοίταγμα από τους περίεργους της γειτονιάς, που έγιναν περίεργοι από αγάπη ,μετά τον πρόωρο χαμό της αγαπημένης του Ιφιγένειας. Έκλεισε και σφάλισε την πράσινη σιδερένια πόρτα με τα ανάγλυφα πουλιά του έρωτα, δεξιά και αριστερά, έκλεισε την γειτονιά απέξω και άφησε τα κλαδιά της ακακίας να κρέμονται και να μπερδεύονται με αυτά της μουριάς και της συκιάς. Μπερδεμένα πράγματα, μπερδεμένες σκέψεις, δεμένες κόμπο με σφίξιμο στην καρδιά.

Καθημερινές παρουσίες στην μάνδρα , το ερωτευμένο ζευγάρι των γάτων.

Ένα προικοσύμφωνο χωρίς υπογραφή

Της Γεωργίας Π. Ξάνθη

Μέσα στην σιγαλιά , η ηρεμία της απογευματινής  ανάπαυλας , την οδήγησε  πίσω από το εκκλησάκι του Αι Τρύφωνα  και κάθισε   με προσοχή, στην μεγάλη πέτρα με το νούμερο 878, αριθμημένη  από τους αρχαιολόγους. Ίσιωσε  το από τσίτι λουλουδάτο με πιέτες φόρεμα , καλοραμμένο, από  τα κομψά χεράκια της, με μοντέλο μια κούκλα, που της έμενε από τα μαθήματα μοδιστρικής, και άνοιξε τον μικρό οδηγό των καλών τρόπων , δανεικό από την φίλη της, την Φαίδρα.